headerblauw1

Wanneer ik in de bijbel bladerend het boek Jona tegenkom, schiet dit versje me telkens te binnen. En Ik herinner me hoe het voelde, hoe spannend het was, om als kind "gejonast" te worden. Jona een profeet uit Israël, die door God geroepen werd om in Ninivé, een stad buiten Israël, te gaan profeteren. Maar Jona had geen zin om naar Ninivé te gaan. Hij vluchtte op een schip dat hem ver weg zou varen van Israël en van God. Eigenlijk is dat het thema van het boek: de vlucht van een mens voor zijn roeping en voor zichzelf. Het is opmerkelijk dat de naam 'Jona' 'duif' betekent, en dat met een duif vaak het volk Israël wordt aangeduid. Jona boekt dan een enkele reis naar Tarsis, de meest verre plaats die men in de tijd van Jona kende. Tarsis ligt in het westen, de plaats waar de zon onder gaat. Zijn boot raakt in een hevige storm. Tijdens de storm ligt Jona te slapen in het ruim, diep in het schip. Het lijkt alsof hij ook in zijn slaap is gevlucht, of hij geborgenheid zoekt in het diepe ruim van het schip. Maar de schrijver van het verhaal wil aangeven dat Jona nog dieper is afgedaald, in de diepte van het leven. Al gauw wordt duidelijk dat de storm te maken had met Jona. God was vertoornd op Jona omdat hij voor Hem was weggevlucht voor zijn roeping. Eerst pogen de zeelieden nog een veilige haven te bereiken, maar als dat niet lukt tillen ze Jona op en "jonassen" hem de zee in, die meteen kalmer wordt. Jona wilde zelf dat hij de zee in geworpen wordt: hij wil definitief vluchten. Maar kan een mens aan zijn bestemming ontsnappen? Om ons heen zien we vaak mensen die proberen alles in de hand te houden, of die proberen te ontsnappen aan wat onontkoombaar hun levensweg is. Maar ze zijn vaak slechter af als diegenen die direct in het diepe durven duiken! In de zee was een grote vis, die Jona opslokt. Daarin, in de geborgenheid van die schoot, komt Jona tot inkeer. Na drie dagen spuwde hij hem uit op het strand, vlak bij Ninivé. Daar werd Jona opnieuw door God geroepen om naar de stad te gaan en haar op te roepen tot bekering. Er is bijna geen boek in de bijbel waar menselijke trekken zo herkenbaar en verhalend beschreven zijn als in Jona. Wie met de bijbel kennis wil maken kan goed bij Jona beginnen. Het boekje leert ons dat God om blijft zien naar mensen, hoe zij ook zijn. En dat is de boodschap die de hele bijbel ons ook voorhoudt. Jona leerde op het dieptepunt van zijn leven bidden. Hij ondervond dat God goed is voor een slecht mens. Hij bad letterlijk op een dieptepunt, in een wonderlijk bidvertrek: in de buik van de vis. In de diepte, met gesloten vensters. Hij kon geen vin verroeren, was levend begraven. Iemand schreef n.a.v. Jona dat ook het kerkelijke leven naar een dieptepunt gaat. „Maar de kerk wordt wel bewaard”, zei hij. „Zo’n dieptepunt kan ook voor de kerk heilzaam zijn, als we ons maar laten gezeggen door het Woord van de Heere. We moeten leren in de diepte verloren te gaan en toch heil te vinden”. Jona had een enkele reis geboekt, maar de Heere heeft er een retour van gemaakt. Dat was een wonder van Gods trouw.

Hans Lowijs.

Dagelijks Woord

  • woensdag 26 juli 2017 - Hebreeen 13:15-16
    Laten we met Jezus’ tussenkomst een dankoffer brengen aan God: het huldebetoon van lippen die zijn naam prijzen, ononderbroken. En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere, want dat zijn offers waarin God behagen schept. -- Hebreeen 13:15-16