blue-flower headerblauw1 maple raindrops walden-pond windows

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home/hanslowijs/domains/hanslowijs.nl/public_html/libraries/cms/application/cms.php on line 464

‘Laat de Heer uw vreugde blijven’ (Fillippenzen 3)
Eén van de mooiste films die ik ooit heb gezien is; As it is in heaven van Kay Pollack. De film gaat over Daniel Daréus, een bekende dirigent van middelbare leeftijd, die tijdens zijn drukke carrière een hartaanval krijgt en besluit terug te keren naar zijn geboortedorp, in het noorden van Zweden. Doordat hij onder een artiestennaam terugkeert, herkent niemand hem als het veel gepeste jongetje van vroeger: iedereen kent hem als die bekende topdirigent. Hij wordt gevraagd om naar het lokale koor te luisteren, wat hij op een gegeven moment aarzelend en met tegenzin doet. Hij laat zich overhalen dirigent van het koor te worden en gaat het dorpskoortje leiden. Terwijl Daniel probeert door middel van stemexpressie, iedereen een plek in het koor te laten vinden, maakt deze werkwijze veel los onder de dorpelingen: jaloezie, liefde en een zoektocht naar waar iedereen echt voor staat.
Ga op zoek naar de grondtoon van je leven", zo vraagt de dirigent aan alle leden van het in eerste instantie vrij krakkemikkige kerkkoortje.

Maar de grondtoon van je leven - zo ontdekken de koorleden gaandeweg - de grondtoon van je leven die maak je niet zelf... de grondtoon van je leven die heb je niet... maar de grondtoon van je leven die ontvang je. Die kan je alleen maar ontvangen. Om het met de Evangelist Johannes te zeggen: "Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt". En het is een lange, zware weg om daarop te leren vertrouwen. Om als mens te leren vertrouwen op wat ons door de hemel gegeven wordt. Om te leren dat de grondtoon van ons leven niet ‘ik’ is, niet ons ‘ego’, maar ‘Híj’. Hij die mij leven geeft. De genoemde film is misschien wel de best mogelijke preek bij Filippenzen 3. Paulus wilde eenheid in de gemeenten. Echte eenheid, waarin mensen zichzelf konden zijn. Als Jood mocht je Jood zijn in de gemeente van Christus. En als Griek mocht je Griek zijn. Als Jood mocht je besneden zijn en je houden aan de Tora - in de gemeente die Paulus voor ogen had. Maar als Griek hoefde je dat juist niet te doen, mocht je heiden zijn, en er toch volwaardig bij horen. Je mocht verschillend zijn... je mocht jezelf zijn... want de diepste identiteit, de grondtoon... door God geliefde mens te zijn, als Jood of als Griek... die grondtoon die maak je niet zelf... die ontvang je.

Joden en heidenen leerden in de gemeente die Paulus voor ogen had samen ‘Hij’ zeggen. Eerst ‘Hij’... en dan pas ‘ik’. ‘Ik’ word ik pas, omdat Hij mij kent. ‘Ik’ word ik pas wanneer ik Hem leer kennen. Maar er gebeurde precies wat Paulus niet wilde. Hij wilde juist eerst eindeloze relativering. M.a.w. durf dat ego nu eens af te leggen. Want het staat het vinden van de grondtoon van het leven in de weg.
En zouden wij met zó veel ‘ego’ ooit werk kunnen maken van die mooie missie ‘geloven in Zuidwolde’?
Met veel ego is de diepste missie toch eigenlijk een andere: ‘geloven in onszelf’.
In de gemeente die Paulus voor ogen heeft is geen sprake van ‘wij’ tegenover ‘zij’. Omdat in die gemeente altijd eerst sprake is van ‘Hij’. En dat klinkt misschien als een gigantisch open deur. Maar dat is het niet. Het is het moeilijkste wat er is. Niet vertrouwen op je eigen vroomheid. Niet vertrouwen op je eigen cultuurtje, op je eigen clubje, op je eigen gezelligheid en zorgzame ‘omzien naar elkaar’. Niet alleen vertrouwen op je eigen mooie kerkgebouw. Niet vertrouwen op je eigen goede en doordachte keuzes en krachtige beleid. Eindelijk dat ‘wij’ eens inslikken om ‘Hij’ te leren zeggen.
Dat is geen open deur. Dat is de kern van alle kerk zijn. En toch, alleen mogelijk waar mensen werkelijk leren vertrouwen op Hem, op Christus Jezus, die geleden heeft, die gestorven is, die is opgestaan... die alle mensen het leven geeft - alleen waar mensen werkelijk eerst ‘Híj’ leren zeggen. Alleen daar worden ze open, voor alle mensen om hen heen, voor heel de wereld om hen heen, voor heel het dorp om hen heen.
In de film stijgt het eerst krakkemikkige kerkkoortje na het loslaten van het ‘Ik’ boven zichzelf uit en wordt het toegelaten tot een grote internationale zangwedstrijd. Soms hoop en vaak bid ik dat het niet alleen zoals in de film ‘As it is in heaven’ gebeurt maar ook mij heen. En het kan! Laat de Héér uw vreugde zijn. Dan gebeurt het…. een hemel op aarde.Hans Lowijs,Pastor

Dagelijks Woord