blue-flower headerblauw1 maple raindrops walden-pond windows

Misschien ook wel eens de (avond)vierdaagse gelopen? Als het dan zwaar wordt dan wordt er vaak gezongen. Eerst dat ze nog lang niet thuis zijn, maar al gauw is het van je hela, hola, houdt er de moed maar in… En dat lijkt wel heel alledaags, maar het is heel diepzinnig – zo zingen wij ook, om de moed, om het vertrouwen er in te houden…. Want geloven is niet altijd gemakkelijk. Het wordt aangevochten – en hoe houd je dan stand?! Een lied (853) van Johannes de Heer zegt het zo; ‘Mijn ziel o blijf toch zingen….., als zorgen u omringen, klaag dan niet maar zing een lied’. Zo zingen we in de kerk van grote dingen, grote woorden. Zingend prijzen we God niet de hemel in, maar misschien nog wel eerder: uit.
Het lied brengt dan iets van de hemel op aarde. In een lied kun je ervaren dat God er is en dat Hij ons draagt. Schenk daar aandacht aan – dan is de Geest van God aan het werk. Dan spreekt God tot ons hart. God werkt bij voorkeur door mensen heen, die Hij als een instrument wil en kan gebruiken. En dan kan er zomaar een lied in jou gaan zingen…..Zoiets gebeurde in 1762 in de buurt van Bristol in Zuid Engeland. August Montague Toplady raakte tijdens een reis verzeild in een verschrikkelijk noodweer. Het bliksemde en de regen viel genadeloos neer zodat er vanaf de heuvels stromen modder en stenen zich naar beneden stortte. Maar in de Mendip Hills (tegenwoordig een toeristische trekpleister) vond hij een schuilplaats in een kloof in het gebergte. Daar moest August Montague Toplady denken aan psalm 62: God is ons een schuilplaats. Daar bedacht hij zich dat de rots van het geloof een schuilplaats is tegen de stormen in het leven… Zo kreeg hij een inval en zocht naar een papier om het op te schrijven. Volgens de overlevering vond hij een kaart van een kaartspel dat hij als jonge geestelijke niet geacht werd bij zich te dragen. Daar schreef hij de eerste regels op: Rock of ages, cleft for me, let me hide myself in thee Rots der eeuwen, voor mij doorkruist - Berg mij in U, bij U thuis En zo ontstond het lied dat nu al eeuwenlang gezongen wordt en wereldwijd geldt als één van de meest geliefde liederen; ‘Vaste Rots van mijn behoud’. Hoe dat kan? Ik denk omdat het aansluit bij hetzelfde gevoel als psalm 62 van David. David was op zichzelf teruggeworpen, onschuldig op de vlucht. Niemand stond hem terzijde, alleen…. God was met hem…Die levenservaring kennen velen – In de stormen van het bestaan, in het razen van de tijd, teruggeworpen op jezelf, als alles je uit handen valt, als alles je bij de handen afbreekt, de stormen in het bestaan…. Waar kun je dan schuilen?! Het mooie van een slak vind ik altijd weer dat zodra ze onraad ruiken ze zich terugtrekken in een schuilplaats die ze met zich mee dragen. Maar wij mensen, wij komen naakt ter wereld, geen schuilplaats op de rug. De psalmist zegt: dan is God er – in de stilte voor de storm, in de stilte na de storm, in de storm… Hij spreekt tot ons in de stilte – dat geeft te denken. Misschien dat wij te weinig stil in onszelf zijn om zijn stem te verstaan, druk, druk, druk als wij kunnen zijn met van alles en nog wat. Maar God is ook als een rots – dat betekent: op Hem kun je bouwen als op een onwankelbaar fundament. Maar ook, Hij kan tegen een stootje. WERP al je zorgen op Hem, STORT je hart voor Hem uit. Dat werkt bevrijdend en schept ruimte. Dan krijg je weer grond onder de voeten. Zo gezegd klinkt het als een moderne therapie, en waarom zou dit duizenden jaren oude advies dat ook niet zijn?!Hans Lowijs,pastor.

Dagelijks Woord

  • woensdag 21 augustus 2019 - Jakobus 5:10-11
    Neem een voorbeeld aan het geduldige lijden van de profeten die in de naam van de Heer spraken. Degenen die standhielden prijzen we gelukkig! U hebt gehoord hoe standvastig Job was, en u weet welke uitkomst de Heer gaf; de Heer is immers liefdevol en barmhartig. -- Jakobus 5:10-11