headerblauw1

...niemand sprak tot hem een woord, want zij zagen, dat zijn smart zeer groot was. (Job 2:13)

Vaak voel je, je eenzaam als je het moeilijk hebt. Ik hoor mensen nog wel eens zeggen na het sterven van b.v. hun man of vrouw. ‘Je hebt het gevoel dat mensen met een boog om je heen lopen. Ze lijken je te ontlopen. Schieten bij de supermarkt net het ander pad in om je maar niet tegen te komen. En je ziet ze kijken in de kerk. Iedereen kan zien dat ik het moeilijk heb’. Meelijden is niet gemakkelijk, mee laten lijden ook niet. Laat je de ander toe in je pijn? Het is vaak moeilijk om te zeggen wat je voelt. Om eerlijk je vragen neer te leggen. Je kunt bang zijn voor onbegrip, of voor een veroordeling. En daarom houd je jezelf maar op de vlakte. Of je kunt jezelf horen praten, voor de zoveelste keer vertel je het verhaal. En wat zeg je, als de ander een geliefde heeft verloren?

Weet jij wat het is om in een leeg huis thuis te komen? Dat er niemand is met wie je even kunt praten? Kun je, je invoelen wat het is om je kind te verliezen? Job is er bij gaan zitten. Op de puinhoop, zoals zijn leven een puinhoop is. Alles is hem bijna ontnomen. Hij houdt zich vast aan een scherf, dat is goed tegen de jeuk. Maanden zit hij er al en er is niemand. Geen familie, geen overgebleven knechten, zijn bekenden ontlopen hem. Dan komen er drie vrienden op bezoek. Ze schrikken als ze hun vriend zien. Ze hadden niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Allerlei bedachte troostwoorden blijven in hun keel steken. Het blijft stil. Maar ze lijden mee, ……met ge­scheurde kleren komen ze bij Job zitten. En dat doet goed. Ze gebruiken geen goedkope woorden. Er is een weldadi­ge stilte. Ze wachten tot Job zelf zijn lijden onder woorden brengt. Niks te zeggen, er alleen maar zijn, is dat ook niet een manier om de liefde van God aan een ander te laten zien?

Een onbekende dichter(es) schreef :

Je denkt misschien dat je wat moet zeggen je denkt misschien dat je me moet opvrolijken. Je wilt me misschien weer zien lachen en genieten. Je denkt misschien dat je me moet troosten en adviseren. Wat ik vraag is dit: wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal naar wat ik voel en denk. Je hoeft alleen maar stil te zijn mij aan te kijken mij tijd geven. Je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen, maar als het kan slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt. Je luisterend aanwezig zijn zal mijn dag anders maken.

Hans Lowijs.

Dagelijks Woord

  • donderdag 23 november 2017 - Jakobus 2:8-9
    Wanneer u echter het koninklijke gebod volbrengt dat de Schrift geeft: ‘Heb uw naaste lief als uzelf,’ dan handelt u juist. Maar als u op het uiterlijk afgaat, begaat u een zonde en bestempelt de wet u als overtreders. -- Jakobus 2:8-9