headerblauw1

Als de discipelen in Marcus 6 : 31 terugkomen van een dienstreis, krijgen ze van hun Meester de opdracht : 'Rust een weinig'. Daarin ligt dus de opdracht van Jezus dat zo af en toe een periode van rust, stilte en bezinning nodig is. Ook dit jaar hebben we ons aan deze opdracht niet willen onttrekken. Maar ja, voor je eens weg bent moet er vaak heel veel gebeuren … ……en meer nog wat blijft er veel liggen. Moeilijk als pastor is, dat je stervende gemeenteleden moet achterlaten, mensen waarvan je weet dat ze bij je terugkomst er waarschijnlijk niet meer zullen zijn. Nog een laatste keer bij dat gemeentelid langs voor je weggaat. Een stervende gelovige vrouw van 90 jaar. We lazen samen die bekende woorden uit Johannes 14 ; 'In het huis mijns Vaders zijn vele woningen……' (vs.2). 'Oh wat zal het daar mooi zijn' en 'ach, ook voor mij zal er wel een kamertje vrij zijn' zo vertrouwde ze me toe. Wat geeft je als pastor dat toch een dankbare vreugde, dat mensen die je mag begeleiden, die vrede kennen die alle verstand te boven gaat. Dat je kunt heengaan in het vertrouwen dat er ook voor jou een 'kamer vrij' is …….

Italië was dit jaar ons reisdoel. Om de lange rit niet in één keer te maken zochten we in de buurt van München een 'Zimmer Frei'. Daar ontmoetten we de Zuid-Koreaan Jhonny Kim. Met die voornaam was hij niet geboren, zo vertelde hij ons, maar toen ze als gezin van het Boeddhisme overgestapt waren naar het Christendom, had vader hen allen een andere, een 'Christelijke', naam gegeven. Hij werd genoemd naar de apostel Johannes. En nadat moeder, na een ernstige ziekte, na vele gebeden, weer beter mocht worden, was voor Jhonny de keus gemaakt. Die grote liefde van Christus moest hij, in navolging van zijn grote voorbeeld Paulus, aan de wereld gaan verkondigen. En zo trekt hij sinds 1989, niet als Paulus lopend of per boot, maar fietsend door alle werelddelen heen, en verteld zijn boodschap d.m.v. contact te zoeken met journalisten van dagbladen en tv-programmamakers. Enthousiast vertelde hij ons zijn levensgeschiedenis. Zo'n drie jaar geleden had hij ook Nederland aangedaan. En? vroegen wij benieuwd. 'Nee, het viel me daar niet mee, het was vaak of ik tegen muren sprak'. Onderdak vindt Jhonny elke nacht bij mensen die hem goedgezind zijn. Want, zo vertelde hij : 'Jhonny have no money'. Maar zijn loon zou Hij later ontvangen, en met een gulle lach vertrouwde hij ons toe dat Jezus zijn sponsor is ………en later in het Vaderhuis dan zou hij, Jhonny, achter de receptie zitten en de kamers aanwijzen omdat hij alle 'nationaliteiten' het beste kende. Hartelijk namen we tenslotte afscheid van elkaar.

In Italië troffen we het. In het dorp waar we verbleven, werd zondags in de plaatselijke Rooms - Katholieke Kerk (La chiesa dell'Annunciazione di Maria di Tenna) een Nederlandse kerkdienst gehouden. Bij de kerk aangekomen dachten we nog even dat we de enige waren, maar in de kerk gekomen moesten we naar een plekje zoeken. En wat je dan in zo'n dienst ervaart. Ongelooflijk! Zou het zo niet 'vanaf den beginne' de bedoeling zijn geweest? zo vroeg ik me af. De hele rij kerkelijke gezindten, waar de aankondiging van de plaatselijke kerkdiensten in ons land op vrijdag of zaterdag de krant mee wordt gevuld, vind je hier in één dienst bij elkaar, onder het motto : 'Niet wat ons scheidt, maar wat ons bindt'. Alle opgetrokken kerkelijke muren, ze bleken hier niet te bestaan. Wat dicht bij huis niet kan, kan ver van huis blijkbaar wel. Allerlei gezindten ('nationaliteiten') bij elkaar. 'Bedekte hoofden' en 'onbedekte benen', ze ontbraken niet. Bij gebrek aan een organist ging het in deze dienst ouderwets ' à capella'. Maar, het kan niet anders, het gezang moet in het Vaderhuis doorgedrongen zijn. Er was trouwens door de voorganger overal perfect aandacht aan besteed. En zo kwam het voor dat de Synodalen meezongen uit de O.B. ; 'Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar Woord' ( hen die het niet duidelijk was werd verteld dat O.B. Oude Berijming en N.B. Nieuwe berijming betekende.) En leden van de Gereformeerde Gemeenten zongen mee uit het Liedboek voor de kerken ; 'Here Jezus, om uw Woord'. Christelijk Gereformeerden zetten in uit Opwekking : 'Machtig God, Sterke rots, U alleen bent waardig.' Voor de Evangelischen was er een 'Heugelijke Tijding' uit de bundel van Johannes de Heer. En voor de Confessionelen die de overstap naar het Liedboek (nog) niet hebben kunnen maken was er toch nog een lied uit de Bundel '38 ; 'Lof zij den Heer, den almachtigen Koning der ere…' En ik verbeelde mij onder de dienst dat in die Rooms Katholieke Kerk van Maria Boodschap in Tenna, dat Maria met het Kindeke Jezus op haar schoot, alles overzag, en een traantje wegpinkte. Ook dwaalden mijn gedachten in de dienst af naar Jhonny. Ik zag hem met zijn gulle lach op die fel begeerde plaats achter 'de receptie' zitten, omdat hij alle 'nationaliteiten' het beste kent, mensen door verwijzend naar hun 'in orde' gemaakte kamers, roepend ; 'Zimmer Frei'.

Na een gezongen amen gingen we - ondanks de regen - vol blijdschap naar ons verblijf. Had ik zelf een lied mogen opgeven dan had ik gekozen voor Opwekking lied 167 : 2, want de hele dag hield het mij bezig : Heel de wereld moet het weten dat God niet veranderd is En zijn liefde als een lichtstraal doordringt in de duisternis. 't Werk van God is niet te keren omdat Hij er over waakt, en de Geest doorbreekt de grenzen die door mensen zijn gemaakt.

Thuiskomend, na toch heel veel dagen zonneschijn, lag er een rouwbrief ; 'Heengegaan onze lieve, zorgzame moeder, groot- en overgrootmoeder….' Maar toch ik weet het bijna zeker. Ook voor haar ; ………… 'Zimmer Frei !'

A. Lowijs, Noordscheschut. (Pastor)

Dagelijks Woord