blue-flower headerblauw1 maple raindrops walden-pond windows

Er waren eens 3 zonnebloemen. Ze stonden aan een grote muur. Ze groeiden en groeiden en kregen een mooi bruin gezicht met een grote gele kraag. Ze voelden zich fijn. Elke dag werden ze groter en hoger. De bloemen zeiden tot elkaar : " Zo groeien is toch fijn ! Zo leven is heerlijk !"

Eén bloem keek nochtans stil voor zich uit en zei: "Ik vraag me af wie ons zo mooi geel maakt." "Dag bloem !" sprak er iemand. "Ik ben het die jullie doet groeien. Ik ben de zon. Ik liet jullie leven en mijn warmte doet jullie groeien. Jullie zijn echte zonnebloemen ! En jullie zullen nog mooier worden : kijk maar naar mij ! Volg mij van 's morgens tot 's avonds en groei in mijn licht."

De zonnebloemen straalden van vreugde. En ze draaiden hun hoofd altijd mee met de stand van de zon. Elke dag werden ze mooier en geler.
Tot op een dag."Ik draai niet meer mee," zei één van de bloemen, "ik wil mijn eigen zin doen.""Ik heb die zon ook niet meer nodig, ik ben groot genoeg !" zei de tweede
bloem."Jullie hebben gelijk,", zei de derde bloem, "weet die zon het dan zo goed, wij kunnen best zonder haar !"

En toen keerden ze zich om en keken naar de andere kant van de muur.
Nu waren de bloemen niet meer naar de zon gericht, en zo gebeurde het : hun gezichtjes werden donker, hun gele kraag werd bleek en slap en hun stengel was ook niet meer sterk.
Toen pas wisten ze het : ze konden niet leven zonder de zon !
Zachtjes draaiden de bloemen hun gezicht weer naar de zon en al spoedig straalden ze weer.

Dagelijks Woord

  • vrijdag 13 december 2019 - 1 Tessalonicenzen 4:13-14
    Broeders en zusters, wij willen u niet in het ongewisse laten over de doden, zodat u niet hoeft te treuren, zoals zij die geen hoop hebben. Want als wij geloven dat Jezus is gestorven en is opgestaan, moeten wij ook geloven dat God door Jezus de doden naar zich toe zal leiden, samen met Jezus zelf. -- 1 Tessalonicenzen 4:13-14